Jedan od najmoćnijih i najzagonetnijih violončelista svoje generacije, Aleksandar Knjazev rođen je 1961. godine u Moskvi. Violončelo je počeo da uči sa šest godina uz Aleksandra Fedorčenka, a diplomirao je na Moskovskom konzervatorijumu 1986. godine.

Dobitnik je nagrada na brojnim međunarodnim takmičenjima, među kojima su Nacionalno takmičenje u Viljnusu, Međunarodno takmičenje Gaspar Kasado u Firenci, Međunarodno takmičenje kamerne muzike u Trapaniju, u Italiji, u okviru ansambla sa E. Voskresenkajom, zatim Međunarodno takmičenje Čajkovski u Moskvi i međunarodno takmičenje UNISA u Pretoriji, u Južnoj Africi.

Njegovu umetničku karijeru obeležile su saradnje sa dirigentima kao što su Jevgenij Svetlanov, J. Temirkanov, K. Mazur, Mstislav Rostropovič, V. Fedosejev, M. Pletnjov, Neeme Jarvi, Jurij Bašmet, Aleksandar Vedernikov, Pinkas Stajnberg, S. Gorenštajn, Stefan Denev i Šarl Ditua. Nastupao je sa vodećim svetskim orkestrima, među kojima su londonska Kraljevska Filharmonija i Simfonijski orkestar Bi-Bi-Si radija u Londonu, Simfonijski orkestar Bavarskog radija, Geteborški simfonijski orkestar, Baltimorski simfonijski orkestar, Simfonijski orkestar NHK i Tokijski simfonijski orkestar, Bečki simfoničari, Residentie Orkest iz Haga, Simfonijski orkestar Pariza, Francuski nacionalni simfonijski orkestar, orkestar Teatro La Fenice u Veneciji, Budimpeštanski festivalski orkestar, Državni akademski simfonijski orkestar Rusije, Sanktpeterburška filharmonija, Simfonijski orkestar Čajkovski, Simfonijski orkestar Irske, Praški simfonijski orkestar i Praška filharmonija, Luksemburški simfonijski orkestar, orkestar Moskovski solisti i brojni drugi ansambli. Sarađivao je sa nekim od najuglednijih pijanista današnjice, među kojima su Jevgenij Kisín, N. Luganski, Boris Berezovski, E. Leonskaja, Denis Macujev, B. Engerer, M. Voskresenski, A. Afanasjev, P. Mangova, kao i violinistima Viktorom Tretjakovim, Vadimom Rjepinom, Sergejem Krilovim, Vladimirom Spivakovim, Augustinom Dumajom i Dmitrijem Mahitinom, zatim violistima Jurijem Bašmetom, organistima – G. Giju, E. Oganesijan, kvartet Pražak i mnogim drugim umetnicima.

Čak u tri navrata – 1998, 2002. i 2015. godine – bio je član žirija Međunarodnog takmičenja Čajkovski u Moskvi.

Aleksandar Knjazev je redovno nastupao na najznačajnijim svetskim festivalima, među kojima su Festival Sen-Denija, Muzičke noći Sikea, La Roque-d’Anthéron i Sisteron, Herougejt festival u Ujedinjenom kraljevstvu, Espinio festival u Portugalu, Folles Jouness festival u Nantu, Bilbau, Tokiju i Rio de Žaneiru, Ruse festival u Bugarskoj, ŠlosElmau festival u Nemačkoj, festivali u Elbi i Breši u Italiji, Enesku festival u Bukureštu, Praška jesen, Decembarske noći u Moskvi, Square of Art u Sankt Peterburgu, festival u Gštatu u Švajcarskoj, Verbije festival, Tenglvud u SAD, Salcburg u Austriji, kao i festival u Kolmaru (Francuska), na Musica Cello Festu u Beogradu, Nafleon u Grčkoj – bili su veoma hvaljeni nastupi i od kritike i od publike.

Njegovi nastupi na Muzičkom festivalu u Nantu 2001. i 2002. godine predstavljali su poseban trijumf, kada ga je francuska kritika proglasila jednim od tri blaga festivala, uz dirigenta Maestra Jevgenija Svetlanova i violinistu Vadima Rjepina.

U decembru 1999. godine, Knjazev je izveo svih šest Bahovih svita za violončelo solo u Velikoj sali Moskovskog konzervatorijuma, što je ocenjenо kao jedan od najznačajnijih muzičkih događaja u Rusiji te godine. Istog meseca proglašen je Muzičarem godine 1999 u izboru ruske Radio-stanice 1.

U maju 1999. godine, nastupio je kao orguljaš, izvodeći Bahovo delo Umetnost fuge u Moskvi. U januaru 2000. godine, Knjazev je predstavio sopstveni aranžman Bahove Čakone, a u aprilu iste godine izveo je pet koncerata za violončelo i orkestar, među kojima i Mocartovu Sinfonia concertante, u aranžmanu za violinu i violončelo. U decembru 2002. godine, usledila je svetska premijera programa 40 Bramsovih pesama, u aranžmanu za violončelo i klavir.

Snimak kompletnih Bahovih svita, objavljen za Warner Classics, a potom predstavljen i kroz tri koncerta u Parizu, naišao je na izuzetno povoljan prijem međunarodne kritike i publike, uz priznanje Télérama (4).

Aleksandar Knjazev nastupao je u najprestižnijim koncertnim dvoranama širom sveta, među kojima su Rojal Festival Hol i Vigmor Hol u Londonu, Teatar Jelisejskih polja u Parizu, Auditorium du Louvre i Salle Pleyel u Parizu, Muzikferajn i Koncerthaus u Beču, Koncertgebau u Amsterdamu, Mocarteum u Salcburgu, Rudolfinum u Pragu, Santori Hol u Tokiju, Auditorium di Milano i Palati lepih umetnosti u Briselu.

Aleksandar Knjazev redovno održava majstorske kurseve u Ovijedu, Seulu, Manili, Kolmaru, Bad Kisingenu, Beogradu i brojnim gradovima širom Rusije.

Jedan od njegovih velikih uspeha bio je trijumfalni debi u Muzikferajnu u Beču sa Simfonijskim orkestrom Čajkovski, pod dirigentskim vođstvom Vladimira Fedosejeva. Godine 2010., Knjazev je nastupio u Salle Pleyel u Parizu sa Radiofilharmonijskim orkestrom, a iste godine debitovao je i u Velikoj sali Koncertgebau-a u Amsterdamu.

Kao orguljaš, Aleksandar Knjazev je 1991. godine diplomirao na Konzervatorijumu u Nižnjem Novgorodu, gde je studirao kod ugledne ruske orguljašice, profesorke G. Kozlove. Nakon toga započinje intenzivnu koncertnu karijeru orguljaša. Nastupao je u značajnim dvoranama poput Velike sale Moskovskog konzervatorijuma, Kapela u Sankt Peterburgu i brojnim drugim prostorima širom Rusije. Nastupao je i u Francuskoj, gde je bio pozvan da svira na čuvenim orguljama crkve Saint-Eustache i katedrale Notre-Dame. Godine 2010., učestvovao je na značajnom festivalu Radija Francuske u Monpeljeu, gde je izveo integral Bahovih trio-sonata. Godine 2011., debitovao je u Velikoj sali Filharmonije u Sankt Peterburgu. Njegov orguljski repertoar obuhvata brojna dela J. S. Baha i Mocarta, koncerte za orgulje i orkestar Hendla i Hajdna, kao i dela romantičarskog repertoara Mendelsona, Šumana, Bramsa i Franka. Godine 2012., Aleksandar Knjazev bio je imenovan za predsednika Ruskog takmičenja orguljaša u Kalinjingradu.

Kao orguljaš nastupao je u Nemačkoj, Japanu (Kasals Hol u Tokiju), Južnoafričkoj Republici (Pretorija), u Velikoj sali Sofijske filharmonije, kao i u Ukrajini, Estoniji i Letoniji. Na čuvenim orguljama katedrale u Rigi, snimio je svoj prvi CD, 18 korala iz Lajpciga J. S. Baha, koji je 2015. godine objavila diskografska kuća Melody. Njegov najnoviji snimak je Bahov Goldbergove varijacije u transkripciji Žana Gijuja.

Među brojnim izdanjima iz bogate diskografije ovog umetnika posebno se izdvaja Bramsov Dvostruki koncert sa Kraljevskom filharmonijom iz Londona, pod dirigentskim vođstvom Jurija Temirkanova i uz učešće violiniste Vladimira Spivakova, u izdanju RCA Victor.

Početak 21. veka doneo je i proširenje međunarodnih turneja Aleksandra Knjazeva. Započeo je nastupima na turneji u Japanu i kao violončelista i kao orguljaš, zatim koncertima u Luksemburgu, Norveškoj i Francuskoj, a usledile su i prve turneje u Izraelu, uključujući koncert sa Jurijem Bašmetom, kao i nastupi u Grčkoj, u koncertnoj dvorani Megaron u Atini, pa potom u Australiji, Švedskoj, gde je nastupio sa Geteborškim simfonijskim orkestrom, i na kraju u Portugalu i Irskoj.

U Parizu je nastupao sa Francuskim nacionalnim orkestrom pod dirigentskim vođstvom Kurta Mazura, sa Pariskim orkestarskim ansamblom pod vođstvom Džona Nelsona, kao i sa Simfonijskim orkestrom Čajkovski pod dirigentskim vođstvom Vladimira Fedosejeva na njihovoj evropskoj turneji, a konačno i nastupao u triju sa Vadimom Rjepinom i Brunom Kaninom, u okviru Rjepinovog projekta Carte Blanche.

Njegovi koncerti sa Jevgenijem Kisínom u Monpeljeu, u okviru Festivala Francuskog radija 2004, na Verbijeu u Švajcarskoj, u Santori Holu u Tokiju 2011. i Teatru Jelisejskih polja u Parizu 2012. godine, kao i izvođenje Elgarovog Koncerta za violončelo sa maestrom Jurijem Temirkanovim u Veneciji, naišli su na najviše moguće ocene kritike i publike.